Fosfor tworzy kilka odmian, z których praktyczne znaczenie mają dwie: fosfor biały i fosfor czerwony. Fosfor biały jest krystaliczny, cząsteczki są uporządkowane geometrycznie i tworzą sieć przestrzenną, a fosfor czerwony jest bezpostaciowym polimerem. Fosfor biały jest miękką, żółtawobiałą masą o przykrym zapachu. Odmianę czerwoną stanowi ciemnoczerwony proszek. Zarówno fosfor biały, jak i czerwony nie rozpuszczają się w wodzie. Fosfor czerwony nie rozpuszcza się również w większości rozpuszczalników organicznych i z tego powodu nie jest szkodliwy dla organizmu ludzkiego, w odróżnieniu od silnie trującego fosforu białego. Rozpuszcza się on w rozpuszczalnikach organicznych i płynach ustrojowych organizmu. Już 0,1 grama białego fosforu stanowi dla człowieka dawkę śmiertelną. Usunięcie fosforu po przypadkowym zanieczyszczeniu może nastąpić po przemyciu zanieczyszczonych miejsc siarczanem miedzi, który reagując z fosforem pokrywa go cienką, izolującą warstewką czarnego fosforku miedzi i w ten sposób zmniejsza jego tendencję do samozapłonu. Fosfor biały jest substancją tak reaktywną, że ogrzany do 50oC zapala się i płonie jasnym, żółtawobiałym płomieniem. Ze względu na łatwą zapalność fosfor przechowuje się pod wodą. Zapalenie fosforu białego następuje także przy pocieraniu jakimkolwiek przedmiotem i dlatego można go kroić tylko pod powierzchnią wody. Natomiast fosfor czerwony zapala się o wiele trudniej, dopiero po ogrzaniu do 100OC.