Siarka jest substancją krystaliczną o barwie żółtej. Znane są odmiany alotropowe siarki ciekłej i stałej. Siarka jest minerałem kruchym, nie przewodzi prądu elektrycznego, ani ciepła. Nie rozpuszcza się w wodzie, ale dobrze rozpuszcza się w rozpuszczalnikach organicznych, np. w benzenie i alkoholu. Ma stosunkowo niską temperaturę topnienia. W reakcjach z innymi pierwiastkami może przejmować dwa elektrony przechodząc na -II stopień utlenienia. Zdarzają się jednak związki siarki na +IV i +VI stopniu utlenienia. Siarka tworzy m.in. następujące związki: siarkowodór, siarczek żelaza II, kwas siarkowy VI. Siarkowodór jest trudno rozpuszczalny w wodzie, daje słaby kwas siarkowodorowy. Kwas ten zawarty jest w niektórych wodach mineralnych, tzw. wodach siarkowych, np. w Busku Zdroju. W przyrodzie siarkowodór występuje jako siarczek żelaza II na drugim stopniu utlenienia. Siarczek żelaza zawiera również miał węglowy, dlatego na hałdach węglowych dochodzi często do samozapłonu. Siarczek żelaza ulega utlenieniu w wilgotnym powietrzu, czemu towarzyszy wydzielanie dużej ilości energii. Jeżeli spalamy siarkę, łączy się ona z tlenem i otrzymujemy dwutlenek siarki. Ten połączony z wodą tworzy kwas siarkowy. Stężony kwas siarkowy VI jest bezbarwną, oleistą cieczą, bardzo silnie higroskopijną, czyli łatwo odciągającą wodę z różnych związków chemicznych, np. cukier pod wpływem stężonego kwasu siarkowego VI brązowieje, a w papierze pojawiają się dziury otoczone czarną obwódką. Jest to kwas, który powoduje przyspieszenie wielu reakcji chemicznych, np. estryfikacji.